Vertrouwenspersonen worden in veel organisaties nog te vaak gezien als aanspreekpunt voor medewerkers — en daar blijft het bij. Daarmee doen leidinggevenden zichzelf tekort. Juist zij kunnen veel vaker en gerichter gebruikmaken van de vertrouwenspersoon als sparringpartner, adviseur en spiegel.

Wanneer kwesties rondom ongewenste omgangsvormen of sociale veiligheid het leiderschap raken, ontstaat er al snel onzekerheid. Wat kan wel? Wat niet? Wanneer moet ik als leidinggevende handelen? In die momenten hoeft een leidinggevende het niet alleen uit te zoeken. De vertrouwenspersoon beschikt over kennis van dynamieken, grenzen en zorgvuldige afwegingen.

Door het gesprek aan te gaan, vragen te stellen en dilemma’s te bespreken, ontstaat ruimte voor reflectie en beter handelen. Niet om verantwoordelijkheden over te dragen, maar om het eigen leiderschap te versterken. Sparren met een vertrouwenspersoon vraagt geen crisis — het vraagt bewustzijn.

Sociale veiligheid ontstaat niet vanzelf — die vraagt om leiders die durven reflecteren én het gesprek aangaan.